به نام یگانه هدف

و چقدر سخت است هدفمند زندگی کردن و هدف داشتن تو این دنیا. نقطه ای که ببینیش و به سویش حرکت کنی و مطمئن باشی که همان سعادت نهایی و بی پایان است همان که لحظه لحظه ی عمرت در رسیدن به آن طی شده و تمام تلاش هات بیهوده نبوده ...

اما کمتر می شه چنین هدف ایده الی یافت و با اطمینان به سویش گام برداشت .

هر وقت از خودم می پرسم که هدفت از زندگی چیه؟ با سکوتی طولانی مواجه می شم و با خودم بارها تکرار می کنم که هدفم چیه ؟ واقعاً چیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

... و وقتی سعی می کنم به سئوالم پاسخ بدم ، اونقدر به خودم فشار می آرم تا می رسم به هدف هایی که تقریبا دست نیافتنی اند، اما حسابی بزرگ و عالی.  << و اصلا این جور هدف های دست نیافتنی فرقی هم داره با بی هدفی؟ >>

و باز دوباره  زندگی چند روزی در مسیر هدف و بعد فراموشی و بی هدفی و روزمرگی ...

چقدر بیزارم از این احوال متغیر که نمی تونه هدف هاشو برای مدتی نگه داره و برای رسیدن بهش تلاش کنه،زود جا خالی می کنه و زود برمی گرده به همون مسیر ساده ی بی خیالی.

اما این بار می خوام واقعاً تو مسیر هدفم راه برم ، حرکت کنم و حتی نفس بکشم ؛ نمی خوام حتی لحظه ای از عمرم بگذره و منو در مسیر هدفم قرار نده شایدم بهترباشه  اجازه ندم تا از مسیر خارج بشم  ، اونوقت خودش منو می بره تو مسیرش!

به آن امید که اینبار برخلاف دفعات قبل در مسیر هدف زندگی ام مدت طولانی تری دوام

بیارم و سختی راه مرا وادار نکند که به بیراهه بزنم...

آمین یا رب العالمین

و می نویسم تا شاید از درون انباشته ام بکاهم و شاید کسی برای شنیدن حرفهای در گلو مانده ام پبدا شود که امروزه به سختی می توان هم سخن خوب یافت .

 و ازچیزهایی می نویسم که همیشه می خواستم به بهترین دوستم بگویم و هیچ گاه نیافتم ....

 و ا زدغدغه های زندگی ، از درد ها و شاید شیرینی ها که چه اندک اند ...

 و از سیاست به حد توان و اطلاعاتم که در عالم سیاست هیچم ...

 و از انسان و خدایش ، از آمدنش به زمین و خو گرفتن به آن ....

 .... و مهم تر از همه از بازگشتش و مسافر بودنش ...

                                                                       که چه راحت فراموشش کرده ایم .

                 مسافر