به يادش

مسئوليم هر كدام با توجه به موقعيت و شغل فعلي مان. در اجتماع و يا در كانون كوچك خانواده.

دختر و پسري كه تصميم مي گيرند تا با هم زندگي جديدي را آغاز كنند نسبت به هم مسئوليت هاي جديدي پيدا مي‌كنند به خصوص وقتي كه قرار شد يك موجود جديد هم به جمعشان اضافه شود . كودكي كه از ابتدا پاك است و پر از زيبايي هاي خالقش و اگر در محيطي پاك رشد كند مي تواند همان انسان  باقي بماند . اما متاسفانه دنيا آمدن يك كودك براي ارضاي حس مادر شدن و پدر شدن است و كودك وسيله ايست براي سرگرم شدن دوران جواني و عصاي دوران پيري! اكثراً بر اين باورند كه كودك خودش بزرگ مي شود و تأمين نيازهاي مادي براي رشدش كافي است در حالي كه تأمين نيازهاي معنوي بسيار مهم تر است. شخصيت، رفتار، افكار و خلاصه وجود معنوي يك كودك در محيط خانواده شكل مي گيرد و با الگو برداري از پدر و مادر.  اين كه اين هم انسان هاي بيمار(از نظر رواني) و افسرده در محيط پيرامونمان مي بينيم نتيجه همان بي توجهي هاي دوران كودكي است. نمي دانم چند در صد آدم ها از شخصيت شكل گرفته شان راضي اند ولي چه بسيارند كساني كه در تلاشند براي برطرف كردند عيوب اكتسابي از محيط خانواده .

امروزه هر چند پدرها و مادرهاي جوان تحصيل كرده تر شده اند اما به دليل مشغله هاي كاري، كمتر به تربيت فرزندانشان توجه نشان مي دهند و نتيجه اش مي‌شود همين چيزي كه مشاهده مي شود: بچه هاي وابسته ،‌بي اراده، بي ادب و ... . (البته چه بسیار فرزندانی که با تربیت صحیح عاری از تمام صفات بالا می باشند )

و اين سهل انگاري اول از همه دامان والدين محترم را خواهد گرفت كه بايد با خواست هاي نابجاي فرزندشان كنار بيايند و به خواسته هاي او تن در بدهند.احترام و بزرگي– كوچكي مدتي است كه معناي خود را از دست داده و در اين زمينه بيش از هر كسي پدر و مادرها مقصرند و متضرر!

واي بر حال جامعه آينده كه چنين كودكاني ركن هاي اصلي اش را به عهده بگيرند! هر چند جامعه اكنون هم چندان تعريفي ندارد.

پذيرفتن بعضي از نقش‌هاي اجتماعي در ابتدا بسيار آسان است و حتي اختياري! اما انجام وظايف مربوطه واقعاً سخت  است و كوتاهي در آن غير قابل جبران!

به نام او كه همه را آزاد آفريد

وقتي بيشتر بفهمي و ببيني و احساس كني

     وقتي بيشتر بكشي و لمس كني و بشنوي 

           وقتي در وجودت بيدار شود حس مرده‌ي مسئوليت 

              و شعله‌ور شود آتش عشق به هر آنچه دوست داشتني است و عزيز 

آنگاه چگونه مي‌توان باور كرد سكوت، سكون و بي‌تفاوتي را 

     چگونه می‌توان به تماشا نشست و ناديده گرفت و فرياد نكرد 

و تو فرياد كردي و بانگ برآوردي بي‌عدالتي‌ها را 

     نامردي‌ها ، بي‌قانوني‌ها و نابرابرهاي عادي‌شده‌ي جامعه‌ات را

هرچند بي‌صدا و آرام و قانونمند

 ولي فريادت آنقدر بلند بود كه تاب آن‌را ناشنواترين مردمان هم نداشتند

     و تو را به بند كشيدند – بندي كه وجود امثال تو آن را ارزشمند كرده است و مقدس!

و ما در آنسوي بندها به‌اميد آزاديت نشسته‌ايم 

و اين‌بار ما  فرياد مي‌كنيم، به روشي ديگر

انسان تنهاست ، تنها آفريده شد و تنها هم برانگيخته مي شود.

و انسان تنهاست و بيزار از تنهايي! مي خواهد هم صحبتاني بيابد هم فكراني و دوستاني براي پر كردن اين خلاء زندگي . تا زماني كه انسان به دنيا و انسان و خودش ساده و ابتدايي مي انديشد و از اصول و بايد‌هاي عمومي تعريف شده برايش فراتر نمي رود، پيدا كردن يك هم صحبت كار چندان دشواري نيست چرا كه اكثراً همين گونه اند . اما همين كه كمي متفاوت به دنيا بنگرد و به انسان و به سرگرمي ها و دل مشغولي هاي عادي شده‌ي زندگي ، آن زمان ديگر خودش نمي تواند تو جمع آدم ها دوام بياورد و بيش از مقدار معيني تحملشون كند چون ديگه هيچ حرف مشترك ، درد مشترك و حتي كار مشتركي ندارد كه بتونه باهاشون شريك باشد البته مي شه چيزاي مشتركي پيدا كرد و ازشون حرف زد اما تا كي؟ اونوقته كه تو اين دنيا به اين بزرگي و با اين همه آدم احساس مي كند تنهاست !‌ تنهاي تنها! و اونوقته كه اولاش سعي مي كند با خودش حرف بزنه و خودش هم جواب بده، اما آخرش به يك جايي مي رسد كه واقعاً كم مياره و ميره سراغ خداش! اوني كه هميشه بوده ، هست و خواهد بود اما بعد يك مدتي احساس مي كند كه اينجوري شايد زياد بد نگذره اما پس پا در دنيا

گذاشتنش براي چه بوده وقتي خود را در غار تنهايي اش مخفي كرده، هنر آميختن با مردم است هر چند چو او نباشند و چون او نيانديشند ! پس احساس مسئوليت اش بيدار مي شود و خود را دامان جامعه مي زند و سعي مي كند تا فرياد كند و هم فكرانش را بيابد چرا كه خوب مي داند به ياريشان چقدر نياز است مي كوشد تا ديگران را نيز به راه خويش دعوت كند اما انسان هاي خو گرفته در خوشي هاي زندگي به او چون غريبه اي مي نگرند كه قصد برهم زدن آسايش زندگي شان را دارد، به او چون دشمن مي نگرند در حالي كه او از هر كسي برايشان دوست‌تر است!

اما اگر نتوانست از غار تنهايي اش بيرون بيايد اگر وحشت رويارويي با كساني كه مدتهاست فراموششان كرده به او اجازه ورود به جامعه را ندهد او مي ماند و يك دنيايي كه ديگر برايش حتي ارزش زندگي كردن هم ندارد! او مي ماند و تنفر و نفرت و تنهايي و تنهايي ... 

اما مي توان متفاوت انديشيد و متفاوت زندگي كرد اما با انسان ها بود! با وجود تمام تفاوت هاي آدميان مي توان نقاط مشترك بسياري پيدا كرد و يا مي توان ديگران را نيز به انديشه هاي جديد واداشت! مي توان هر چند سخت است اما نشدني نيست! انسان نيازمند است براي ادامه حيات به اينكه مهرباني كند و محبت ببيند؛ او اسير محبت است و نيازمند هم صحبت !

      بعضی ها يك حريم شخصي براي خودشون دارند كه دوست ندارند ديگران بي اجازه و يا بيش از اندازه به اون نزديك بشند و وقتي اين اتفاق بيفته كارهايي ازشون سر مي زنه كه خودشونم دليلشو نميي تونند پيدا كنند!

پس چه خوبه كه به اين حريم‌ها احترام بگذاريم...

همين.