گاهي در زندگي انسان اتفاقاتي ميافته كه مسبب اصليش خودشه يعني اشتباهي كرده و بعد هم بايد نتيجه اش را ببيند،
گاهي هم بلاهايي سر انسان ميآيد كه نتيجه اشتباه ديگرانه چه به عمد و چه غير عمد.
و گاهي هم اتفاقاتي مي افتد كه هر چي انسان دنبال مقصر ميگرده كه شايد يه جوري خودش و وضعيت پيش آمده رو توجيه كنه اما نمي تونه كسي رو پيدا كنه حتي خودش رو هم!
شايد تو دو حالت اول و دوم ، راحت تر بشه جبران كرد و با قضيه كنار اومد. مي دوني مشكل از كجا بوده و در تلاش دوبارت سعي ميكني تكرار نكني (البته اگر قابل جبران باشه!)؛ اما تو حالت سوم ، تويي و اتفاقي كه نميدوني چرا پيش اومده و نگران از اينكه نكنه دوباره بخواد تكرار شه!
اينجاست كه آدمها تعريف هاي مختلفي براش دارند:
يك عده اسمش رو ميذارند خواست خدا، مصلحت و يا امتحان و يه چيزاي از اين نوع .
يك عده هم ميذارنش جزو سرنوشت و بد روزگار و شانس و از اين جور حرفها .
و بي خيالاش هم مگن اتفاق بوده، همين ...
اما اگه آدم بخواهد از زندگي درس بگيره و اشتباهاش رو تكرار نكنه و بيهوده هم درهاي بسته را نكوبه بايد چطوري به اين جور حوادث نگاه كنه . بخصوص اگه عقلش هم در پيدا كردن دليل به جايي نرسه!
