پروسه ي عجيب و پيچيده و البته زمان‌بري است، استخدام،‌ در مملكت ما!‌ البته اگر پارتي نداشته باشي و يا نخواهي از آن طريق (سفارشي) در جايي مشغول به كار شوي.

مراحل اوليه امتحان و مصاحبه تخصصي،‌ شايد مراحل دشواري نباشند براي آنكه شايسته است و مسلط؛ ولي مرحله بعدش گزينش تازه شروع كار است!‌ حال اگر تمام اين مراحل را به موفقيت هم پشت سر بگذاري البته بعد از وقفه هاي چند هفته‌اي بين هر مرحله، بعد از مدتي نسبتا طولاني(كه حتما كار گزينش چنين زماني را مي طلبد) خبرت ميكنند كه براي شروع كارآموزي خودت را با مدارك لازم برسان!  و تو خوشحال از به پايان رسيدن زمان انتظار! به محل نامبرده با مدارك لازم مراجعه مي كني ولي بي خبر از آنكه خود تازه شروع مراحل جديد است!‌ از طب صنعتي – كه خود نماد يك بي وجداني است در پيشه پزشكي آنهم از نوع دولتي اش! - ، گرفتع تا انواع تعهدات يكطرفه و گواهي عدم سوء پيشينه. و در پايان عبارت مسخره و تكراري "اين كارها را بكنيد، براي شروع دوره كارآموزي، خبرتان مي كنيم!"، و تو سرخورده از يك معطلي ديگر، تمام تكاليف مكلفه را پشت سر مي گذاري به خصوص قسمت طب صنعتي اش را- كه عبارت است از يك سري آزمايش كه بايد از آن طريق سلامتت براي كار به تاييد پزشك صنعتي برسد،‌ و حال نوبت گرفتن براي آزمايش و پزشك در يك بيمارستان شلوغ دولتي همانا و دكتر سر وقت نيامدن و بدون معاينه امضا كردن فرم يا سرسري ويزيت كردنت همان! – و با تعهدات به ثبت رسيده در دفاتر اسناد - نگراني از امضاي چنين تهعداتي- حال تويي و اين تلفن، كه چرا زنگ نمي زنند تا از بي تكليفي رهايت كنند!

و بعد از همه‌ي اين مكافات معلوم نيست دوره كارآموزي و بعد احتمالا كار چگونه خواهد بود!؟؟ آيا ارزش اين همه معطلي و مكافات را داشت!؟؟؟

 البته در اوضاع بي سامان بي كاري فعلي كشور، شايد بشود گفت: "بلي! زيرا كه جز اين راه ديگري نيست..."