...

از رمه چوپان نترسد در نبرد                                               ليكشان حافظ بود از گرم و سرد

گر زند بانگي ز قهر او بر رمه                                              دان ز مهر است آن كه دارد بر همه

هر زمان گويد به گوشم بخت نو                                                  كه تو را غمگين كنم غمگين مشو

من تو را غمگين و گريان ز آن كنم                                              تا كه ات از چشم بدان پنهان كنم

تلخ گردانم ز غمها خوي تو                                                        تا بگردد چشم بد از روي تو

نه تو صيادي و جوياي مني                                                       بنده و افگنده راي مني

حيله انديشي كه در من دررسي                                                 در فراق و جستن من بي كسي

چاره مي جويد پي من درد تو                                                    مي شنودم دوش آه سرد تو

من توانم هم كه بي اين انتظار                                                   ره دهم بنمايمت راه گذار

تا از اين گرداب دوران وارهي                                                     بر سر گنج وصالم پا نهي

ليك شيريني و لذات مقر                                                          هست بر اندازه رنج سفر

آنگه از شهر و ز خويشان برخوري                                                كه از غريبي رنج و محنتها بري  

...