مسافر

بیاناتی که شاید بیاد نداشته باشیم

patos — Thu, 16 Jul 2009 05:36:46 GMT

1-   صحیفه امام؛‏ جلد 14 ، صفحه 380

بايد به حسب واقع، به حسب انصاف، به حسب وجدان، اين مردمى كه شماها را روى كار
آورده‏اند، اين مردم زاغه‏نشين كه شماها را روى مسند نشانده‏اند ملاحظه آنها را
بكنيد، و اين جمهورى را تضعيفش نكنيد. *بترسيد از آن روزى كه مردم بفهمند در
باطن ذات شما چيست، و يك انفجار حاصل بشود. از آن روز بترسيد كه ممكن است يكى
از «ايام اللَّه» - خداى نخواسته - باز پيدا بشود. *و آن روز ديگر قضيه اين
نيست كه برگرديم به 22 بهمن. قضيه [اين‏] است كه فاتحه همه ما را مى‏خوانند! من
از خداى تبارك و تعالى اميد اين را دارم كه به ما عنايت بفرمايد و ما را هدايت
كند به يك راهى كه مرضى اوست؛ و قلمهاى ما را هدايت كند به يك نوشته‏هايى كه
مورد رضاى اوست. و بر زبانهاى ما جارى كند يك چيزهايى را كه مورد رضاى اوست.

2-     صحيفه امام؛ جلد 2، صفحه 367

هر روز ناله مردم را مى‏شنود، هر روز اطلاع مى‏دهند كه دخترها را چه كردند،
دخترها را كشتند بعضى‏شان را، سر ناهار ريختند آن قلدرها و چماق‏كِشها، ريختند
سر ناهار، ديگ، نمى‏دانم، [آب يا غذاى‏] جوش را ريختند به سر اين بيچاره‏ها. چه
شده است؟ *گفتند مثلاً مرده باد زيد، زنده باد زيد. اين آدم كشتن دارد؟!* گفتند
ما جشن 2500 ساله را مى‏خواهيم چه كنيم؟! جشن را آنها بايد بگيرند كه زندگى
دارند، آنها بايد بگيرند كه يك حكومتى دارند كه در تحت نظر آن حكومت در رفاه
هستند، در پناه هستند. جشن براى حضرت امير بايد بگيرند كه در زير شمشير او مردم
در پناه هستند، مردم در امان هستند؛ هيچ كس نمى‏ترسد در حكومت او الّا از خودش؛
از حكومت نمى‏ترسد. براى اينكه حكومتْ حكومت عدل است*. اصلش حكومت عدل ترس
ندارد؛* از خودش انسان بايد بترسد. اما اينجا اينطورى است؟ مملكت ما اين جور
است كه مردم از خود شما بتوانند يا ... همه در فكر اين هستند كه چه وقت مأمورْ
درِ خانه بيايد. بيگناه است اما خوب چه بكند با احتمال، با احتمال ضعيف؛ همان
طورى كه در زمان حجاج و ابن‏زياد و اينها بود كه همان احتمال اين معنا را كه
شيعه على - عليه‏السلام - باشد كافى بود. حالا هم يك احتمال ضعيفى بدهند كه اين
مثلاً چطور است؛ اين كافى است براى اينكه او را بگيرند، او را زجر كنند، او را
چه بكنند. يك كلمه نصيحت كسى مى‏كند و يك كلمه نصيحت را يك كسى منتشر مى‏كند،
مى‏گيرند او را. حالا معلوم هم نيست از كجا هست. يك كسى يك كلمه در سر منبر حرف
مى‏زند، يك كلمه‏اى كه اصلاً خيلى هم برخورد ندارد؛ همان ادنى‏ كلمه همان و او
را گرفتن و حبس كردن همان! ما موظف نيستيم كه اين جنايات را - لااقل - ذكرش
بكنيم؟!

3-   صحيفه امام؛ جلد 4، صفحه 424

*از آدمكشى اشتباه بيشتر مى‏شود؟! از جوانهاى مردم را كشتن، از زنهاى مردم را
كشتن ديگر اشتباه بالاتر دارى تو؟! *

4- صحيفه امام؛ جلد 4، صفحه 464

بيدار بشويد آقايان! اين تبليغات در خارج زياد شده است. حالا هم دارند تبليغات
مى‏كنند. از هر طرف تبليغات كه نمى‏توانند اينها مملكت را اداره كنند! *اگر
اداره كردن كشتن مردم است، همه حيوانات هم مى‏توانند اداره كنند! اگر گرگها هم
بريزند توى مملكت ما بهتر از اين اداره مى‏كنند مملكت را.*

5- صحيفه امام؛ جلد 5، صفحه 243

آيا اينكه ايشان مى‏گويد كه اينها مردم را به كشتن دادند*، آيا اين تظاهر آرامى
كه مردم در اين دو روز كردند يعنى هيچ شلوغى نكردند و به دنيا ثابت كردند كه
ايران مى‏تواند كنترل خودش را در اختيار بگيرد و سرنوشت خودش را به طور
عُقَلايى به طور صحيح تعيين كند، خوب اين موجب اين شد كه فردا شبِ يازدهم - از
شب يازدهم شروع شد - شروع شد به كشتار مردم؛ اينجا چه باعث شده است كه مردم
كشتار شدند؟*

6- صحيفه امام؛ جلد 5، صفحه 248

مردم ايران چرا فرياد مى‏زنند؟! *بگذار هرچه توسرى دارند بخورند و فرياد نكنند!
آقاى كارتر اين را مى‏فرمايند كه هرچه توى سرتان زدند، هر كارى كردند اينها،
شما حرف نزنيد براى اينكه اگر حرف بزنيد كشته مى‏شويد! پس خودتان، خودتان را به
كشتن داديد! اين صحيح است كه يك ملتى سى ميليونى، سى و چند ميليونى كتك بخورد،
خيانت ببيند، جنايت ببيند، سلب آزاديها را ببيند، اختناقها را ببيند، اگر صدايش
درآمد كه آقا چرا توى سر من مى‏زنى، مى‏كشند او را؟! پس اين تقصير خودش است كه
مى‏گويد چرا! اين منطق آقا است!*

سکوت

patos — Thu, 02 Jul 2009 08:38:54 GMT

خواهي نشوي رسوا، همرنگ جماعت شو

patos — Tue, 19 May 2009 17:33:58 GMT

محيط كار دولتي مسخره است! از يك طرف دو دره بازي ها و از زير كار در رفتنهايش و از طرف ديگر، ظابطه ها و رابطه هاي مسخره بين اعضا و مديران و كارمندانش!

البته اين آداب و رسوم مسخره ارباب،‌ رعيتي در ادارات خصوصي هم مشهود است!

رقابت براي خودشيريني كردن نزد مافوق و از انطرف زدن براي همكار و هم رتبه!

غيبت و صفحه گذاشتن براي همديگر!

از زير كار در رفتن و انجام كار را به آينده موكول كردن!

بهانه هاي الكي آوردن و كوتاهي كردن در خدمات دهي به ديگران

و ....

و يك آدم،‌ اگر بخواهد در چنين محيطي بماند و مانند آنها نباشد،‌ طرد مي شود از همه! دور مي ماند از آنچه در اطرافش مي گذرد و حتي رانده مي شود و رهاشده!

پس كم كم، او هم آدمي مي شود چون ديگران كه جبر زمانه و محيط او را از ارزشها و باورهايش دور كرده است!

اما شايد بتوان در چنين محيط هايي ماند ولي تسليم قانون آنجا نشد و حتي تلاش كرد براي دعوت ديگران به ترك عادت!

و من چنين تلاشي را آغاز كرده ام، اما نمي دانم كه نتيجه اش چه مي شود!

اوضاع اطلاع رساني در شهرستانها اصلا خوب نيست!

از هر كي درباره ربان سبز رنگ دور دستم پرسيدم،‌ نمي دانست براي چيست!

از آن طرف در تبليغ رئيس جمهور فعلي، بر در و ديوار اطلاعيه هايي مبني بر محل احداث فلان پروژه تصويب شده در سفرهاي استاني نصب شده! با عكسي از او بر گوشه اش! حال اين پروژه ها كي عملياتي شود، "الله اعلم"!

رضايت از زندگي

patos — Sat, 25 Apr 2009 16:41:18 GMT

ديگه مطمئنم كه هيچ كس را نمي توان يافت كه بگويد از صميم قلب،‌ راضي است به شرايطش و از زندگي اش!‌ هر كسي در هر شرايطي به فكر بهتر شدن و يا جور ديگر بودن است!

يكي در به در دنبال كار است و ديگري هزار بهانه از كار و محيط كارش مي گيرد!

يكي مصرانه در تلاش براي فوق قبول شدن است و ديگري از سختي ها و بي برنامگي هاي فوق مي نالد!

يكي منتظر شوهر است و ديگري – كه ازدواج كرده- از اشتباهش در زود شوهر كردن مي نالد!

يكي ...

و يا يكي كار مي كند ولي هميشه فكر ميكند كاش ادامه تحصيل ميداد، و ديگري درس ميخواند و ترديد دارد كه اگر كار مي كرد بهتر نبود!

خلاصه اينكه پاي حرف هركس بنشيني،‌ نارضايتيش از زندگي را احساس مي كني و گاهي حتي به دو ديدگاه مخالف هم حق مي دهي!

اما يك راه هست براي آرام زندگي كردن و به آرامش رسيدن!

رهايي از تمام اين كوشش هاي گاه بي نتيجه و يا كم نتيجه!

رسيدن به رضايت از زندگي با هر نوعي از آن!

و ميسر نيست مگر ايمان به اصل "زندگي براي رضاي او"

اگر آدم معتقد شود به اينكه هر آنچه حادث مي شود خواست و اراده اوست كه گاها با اراده انسان نيز آميخته! آنگاه نه جاي گله اي باقي مي‌ماند و نه شكايتي!

وقتي پذيرفته اي زندگي كردن براي رضاي او را، آنگاه ناملايمات زندگي،‌ هرچند مخالف تلاش و انتظار تو باشند و مغاير با توقع ديگران از تو، هر قدر ناگوار و تلخ؛ قابل قبول مي شوند و پذيرفتني !‌كه او خواسته است و راضي است!

مثنوی 3

patos — Tue, 07 Apr 2009 18:40:01 GMT

...

از رمه چوپان نترسد در نبرد ليكشان حافظ بود از گرم و سرد

گر زند بانگي ز قهر او بر رمه دان ز مهر است آن كه دارد بر همه

هر زمان گويد به گوشم بخت نو كه تو را غمگين كنم غمگين مشو

من تو را غمگين و گريان ز آن كنم تا كه ات از چشم بدان پنهان كنم

تلخ گردانم ز غمها خوي تو تا بگردد چشم بد از روي تو

نه تو صيادي و جوياي مني بنده و افگنده راي مني

حيله انديشي كه در من دررسي در فراق و جستن من بي كسي

چاره مي جويد پي من درد تو مي شنودم دوش آه سرد تو

من توانم هم كه بي اين انتظار ره دهم بنمايمت راه گذار

تا از اين گرداب دوران وارهي بر سر گنج وصالم پا نهي

ليك شيريني و لذات مقر هست بر اندازه رنج سفر

آنگه از شهر و ز خويشان برخوري كه از غريبي رنج و محنتها بري

...

حج

patos — Thu, 19 Mar 2009 05:07:29 GMT

فرصتي پيش آمده و توفيقي براي سفري كه مي گويند چيز ديگري است! ما كه خويش نيازموده ايم اين سخن را ولي شنيده ايم وصف و حالش را بسيار . . .

و چون ميروم كه دوباره زاده شوم پس بر من است زدودن خويش از غبار گذشته و البته بديهاي گذشته ام!

اي دوستان و هم صحبتان، ببخشيد بديهاي گذشته ام را كه ميدانم كم هم نبوده و اگر براي جبرانشان كاري بايد بكنم بگوييد تا سبكبار روم و با خيال آسوده رهسپار .

روز حركتم 30 اسفند است و مي دانم كه دير اقدام كردم به طلب مغفرت، اما هر زمان هم كه اين خطوط را ببينيد و ببخشيد، خود غنيمت است!

سال نو پيشاپيش مبارك. . .

با آرزوي سالي پر از موفقيت و كاميابي و مسرت . . . .

patos — Wed, 25 Feb 2009 14:17:18 GMT

هرگاه دلم رفت تا محبت کسی را به دل بگيرد، تو او را خراب کردی.

خدايا به هر که و به هر چه دل بستم ، تو دلم را شکستی .

عشق هر کسی را که به دل گرفتم ، تو قرار از من گرفتی .

هر کجا خواستم دل مضطرب و دردمندم را آرامش دهم ، در سايه اميدی ، و به خاطر آرزويی، برای دلم امنيتی به وجود آورم ، تو يکباره همه را بر هم زدی و در طوفانهای وحشت زای حوادث رهايم کردی ، تا هيچ آرزويی در دل نپرورم و هيچ خير اميدی نداشته باشم و هيچ وقت آرامشی و امنيتی در دل خود احساس نکنم ...

تو اينچنين کردی تا به غير از تو محبوبی نگيرم و به جز تو آرزويی نداشته باشم ، و جز تو به چيزی يا کسی اميدی نبندم ، و جز در سايه توکل به تو آرامش و امنيتی احساس نکنم

خدايا تو را بر همه اين نعمتها شکر ميکنم

شهيد چمران

بي ربط به هم . . .

patos — Sun, 15 Feb 2009 16:44:29 GMT

تو بعضي كارها، تجربه داشتن و كاركشته بودن تو اون كار، كلي كلاس گذاشتن داره و قيافه گرفتن! اما در عوض بعضي وقتها و تو بعضي كارها، ترجيح ميدي كه اي كاش هيچ تجربه اي نداشتي!

كنكور دادن يكي از اون موارد است . . . هيچ حس خوبي نداشتم وقتي ديروز براي كوچولو! هاي اطراف خودم درباره كنكور فوق و تعداد سوالات و خلاصه تجربيات سالهاي قبلم ميگفتم . . .

وقتي كه بعد از كلي كلنجار رفتن با خودت و با غلبه بر تمام ترديدها و دودلي ها، با كلي اميد و انگيزه و اعتماد به نفس ميري كه كاري رو شروع كني اونهم بعد از مدتها بيكاري كشيدن و دنبال كار بودن، اون وقت تو همون روز اول ميخوره تو ذوقت و همكارهاي نشناخته‌ات شروع ميكنن به بد و بيراه گفتن به كار و محيط كار و ... و به تو تلقين ميكنن كه اين كار اوني نيست كه فكرش رو ميكردي ! دلت ميخواد اول آنها را خفه كني – كه اينجور حال گيري نكني- و بعد خودت رو كه اينقدر تحت تاثير حرف اين و اوني . . .

خاتمي هم اومد!‌

هر چند كه از اول با آمدنش موافق نبودم چون ميدونستم كه با اومدنش هم كار چنداني نمي تونه بكنه فقط اون محبوبيتي كه الان ميان مردم داره را ممكن است از دست بدهد؛ اما حالا كه خاتمي از خودش –محبوبيت فعلي- گذشته و به خاطر اصرار دوستان اصلاح طلبش آمده به اميد بهتر كردن وضع موجود، نامردي و بي انصافيه كه بخواهيم تنهايش بگذاريم! حداقل ماهايي كه دنبال تغيير در وضع موجود بدون دخالتهاي خارجي هستيم!

اين بار هر چند كه دانشجو نيستم! اما حداكثر تلاشم را ميكنم كه اصلاح طلبان پيروز انتخابات باشن . . .

همين.

انقلاب اسلامی و تشکیل حکومت اسلامی

patos — Wed, 04 Feb 2009 19:47:59 GMT

30 سال پيش، در همين روزها، مردم شادمان بودند و سرمست از پيروزي كه نصيبشان شده بود؛ از تحقق رويايي كه سالها
آرزويش را در فكرشان پرورده بودند و در راهش چه هزينه ها كه نداده بودند و چه سختيها كه نكشيده بودند! اما ديگر تمام شده بود دوران سخت و ظلمت و اميدوار بودند به آينده اي كه در كشوري آزاد برايشان رقم خواهد خورد.

و در همان زمان رهبران به فكر تشكيل حكومت اسلامي، -به تبعيت از امامان و پيامبران- افتادند تا به خيال خويش مجري احكام خدا شوند و داعي و پرچم دار حق در جهان! مصمم شدند به تشكيل حكومتي مردمي! حكومتي متشكل از همه مردم و خدمتگزار آنها!

شايد اوايلش همه پسنديدند و با راي خيره كننده اي موافقت خود را اعلام كردند، اسلام را مي شناختند و با آن بزرگ شده بودند، دوستش داشتند و بزرگان آن (اسلام) را نيز عزيز ميداشتند!‌ در دوره هاي قبل اسلام و مراجعشان در برابر خيانت حاكمان به فريادشان رسيده بودند و هم اكنون هم رهبري موثر روحاني معتقدي، آنها را به چنين انقلاب بزرگ و شكوهمندي رهنمون گشته بود،‌ پس دليلي براي مخالفت وجود نداشت!

اما ديري نپاييد كه همه چيز عوض شد!‌ ديگر آن شور اوليه در مردم نبود!‌ ديگر گويا حكومت هم مال همه نبود! مخصوص گروه خاصي شده بود كه اجازه ابراز وجود را به گروه هاي مخالف خويش نمي داد!

حكومت كردن سخت است و حفظ قدرت از آن سخت تر؛‌ بخصوص اگر قصد حفاظت از حكومت اسلامي را در سر بپروراني!!

پس مجاز شد بر قانون گزاران وارد كردن بندهايي به قانون كشور، هر چند مخالف اسلام باشد و نيز حذف بندهايي به بهانه ي مخالفت با اسلام و قرآن!

مجاز شد قلع و قم و اسارت مخالفان مشي حكومت به طرق مختلف به نام اسلام و ترويج عقايد يكسويه به بهانه حفظ نظام!

مجاز شد و حتي مستحب حبس و منع فعاليت يكي از بزرگترين مراجع تقليد كشور به بهانه حفظ اقتدار كشور و عطاي مقام اجتهاد به ديگري -بدون گذراندن دوره هاي مربوطه- براي نشستن در مناصب قدرت!

مجاز شد فتواي كشتن مخالفاني كه برايشان حكم ارتداد جاري شده بود از طرف مراجع مغايربا نظر آن مخالفان!

و ...

و خلاصه اسلام، دين و حتي تشيعه به بدترين شكل ممكن توسط اين نظام به ظاهر اسلامي، معرفي و تبليغ شد و در نتيجه علاقمندان و طرفداران و دلبستگان آن نيز كم و كم تر ...

و حال نسلهاي بازمانده از آنزمان كه چنان شادماني مي كردند،‌ مانده اند انگشت به دهان كه چه بر سر اسلامشان آمده است و انقلابشان! چه فكر ميكردند، چه شد!

و حاكمان و بر قدرت رسيدگان، شادمان از قدرتي كه كسي اجازه ابراز كوچكترين مخالفتي را ندارد و در فكر جهاني كردن نوع حكومت خود!

و نسل جديد بريده از قواعد حاكم بر نظام و شايد در روياي انقلابي ديگر!؟ اما به كدام بهانه و با تشكيل چه نوع حكومتي؟!!!!

شايد اگر از ابتدا آنان كه شايستگي حاكم اسلام بودن را نداشتن،‌ به فكر تشكيل آن نمي افتادند و يا بعدها كه يافتند امكان تحقق آن بالواقع ميسر و ممكن نيست از آن دست مي كشيدند و يا حداقل سعي مي كردند شايستگان را بر منصب بنشانند، شاهد چنين ضربات مهلكي به اسلام و دلسرديهاي گسترده از جانب مردم از حكومت اصيل اسلامي در كشورمان نميشديم!

آواز دهل شنيدن از دور خوش است!

استخدام دولتي . . .

patos — Mon, 26 Jan 2009 08:46:40 GMT

پروسه ي عجيب و پيچيده و البته زمان‌بري است، استخدام،‌ در مملكت ما!‌ البته اگر پارتي نداشته باشي و يا نخواهي از آن طريق (سفارشي) در جايي مشغول به كار شوي.

مراحل اوليه امتحان و مصاحبه تخصصي،‌ شايد مراحل دشواري نباشند براي آنكه شايسته است و مسلط؛ ولي مرحله بعدش گزينش تازه شروع كار است!‌ حال اگر تمام اين مراحل را به موفقيت هم پشت سر بگذاري البته بعد از وقفه هاي چند هفته‌اي بين هر مرحله، بعد از مدتي نسبتا طولاني(كه حتما كار گزينش چنين زماني را مي طلبد) خبرت ميكنند كه براي شروع كارآموزي خودت را با مدارك لازم برسان! و تو خوشحال از به پايان رسيدن زمان انتظار! به محل نامبرده با مدارك لازم مراجعه مي كني ولي بي خبر از آنكه خود تازه شروع مراحل جديد است!‌ از طب صنعتي – كه خود نماد يك بي وجداني است در پيشه پزشكي آنهم از نوع دولتي اش! - ، گرفتع تا انواع تعهدات يكطرفه و گواهي عدم سوء پيشينه. و در پايان عبارت مسخره و تكراري "اين كارها را بكنيد، براي شروع دوره كارآموزي، خبرتان مي كنيم!"، و تو سرخورده از يك معطلي ديگر، تمام تكاليف مكلفه را پشت سر مي گذاري به خصوص قسمت طب صنعتي اش را- كه عبارت است از يك سري آزمايش كه بايد از آن طريق سلامتت براي كار به تاييد پزشك صنعتي برسد،‌ و حال نوبت گرفتن براي آزمايش و پزشك در يك بيمارستان شلوغ دولتي همانا و دكتر سر وقت نيامدن و بدون معاينه امضا كردن فرم يا سرسري ويزيت كردنت همان! – و با تعهدات به ثبت رسيده در دفاتر اسناد - نگراني از امضاي چنين تهعداتي- حال تويي و اين تلفن، كه چرا زنگ نمي زنند تا از بي تكليفي رهايت كنند!

و بعد از همه‌ي اين مكافات معلوم نيست دوره كارآموزي و بعد احتمالا كار چگونه خواهد بود!؟؟ آيا ارزش اين همه معطلي و مكافات را داشت!؟؟؟

البته در اوضاع بي سامان بي كاري فعلي كشور، شايد بشود گفت: "بلي! زيرا كه جز اين راه ديگري نيست..."